6. Verkiezingen in Israël

Deze kaart toont de districten van het onafhankelijke Israël voor de verkiezing van haar Constituerende Vergadering (daarna Knesset) op 25 januari 1949. Er zijn 509.567 kiesgerechtigden en de opkomst bedraagt 86%. David Ben-Gurion vormt in maart de eerste regering. Zijn Mapai-partij sluit een coalitie met het Verenigde Religieuze Front, de Progressieve Partij, de Sefardim - Oriëntaalse Gemeenschappen en de Democratische Lijst van Nazareth. Israël is voortaan het eerste democratische land in het Midden Oosten, waarin de wetgevende, uitvoerende en rechtelijke machten zijn gescheiden. Alle burgers hebben stemrecht, ongeacht afkomst of geloof en allen zijn ook verkiesbaar; de Knesset kent evenredige vertegenwoordiging.

Maar er hapert ook nogal wat aan haar democratie. Omdat orthodoxen en seculieren het niet eens kunnen worden komt er geen grondwet. Er is grote politieke instabiliteit door voortdurend wisselende coalities. Bovendien wordt haar Palestijnse bevolking, 20 % van het totaal, gediscrimineerd. Een belangrijke beperking ligt vervat in de kieswet die bepaalt dat een partij die het ‘bestaan van Israël als staat van het joodse volk’ ontkent kan worden uitgesloten van verkiezingen. En alleen joden hebben ‘recht op terugkeer’.

Dr. Szapiro, Mappa mis. 7: Medinat Jisra’el be-ma’aracha, Kaart nr. 7: De staat Israel in de (verkiezings)strijd, Tel Aviv 1949

Dr. Szapiro, Mappa mis. 7: Medinat Jisra’el be-ma’aracha, Kaart nr. 7: De staat Israel in de (verkiezings)strijd, Tel Aviv 1949